Aπό την ημέρα που οι οφθαλμοί μας αντικρύζουν το Φώς του υλικού κόσμου, η κοινωνία μάς “εκπαιδεύει”, έτσι ώστε κατά την βρεφική και παιδική ηλικία, η ύπαρξή μας να αναγνωρίζεται μέσω της βοήθειας τρίτων προσώπων. Kατά την ενηλικίωση, συνεχίζεται η ανάγκη του ατόμου για αναγνώριση, μόνο που πλέον εμπλέκονται ακόμη περισσότερα κριτήρια και αυτά διαμορφώνονται, ανάλογα με τον κοινωνικό κύκλο που έκαστος έχει, και όσων εκείνος τού επιβάλλει καθημερινά,
ασχέτως εάν ο ίδιος το αντιλαμβάνεται!
Είθισται για παράδειγμα, ο μέσος άνθρωπος να ταυτίζει την προσωπική του αξία, με το κοινωνικό ή οικονομικό status που έχει, τίτλους σπουδών που κατάφερε να αποκτήσει ή την επιτυχημένη επαγγελματική του πορεία. Και κάπου εδώ, θα αναρωτηθεί κάποιος: ” Έαν επιτύχει κανείς μερικά ή όλα τα ανωτέρω ύστερα απο μεγάλο κάματο, αυτά δεν αποτελούν διαπιστευτήρια για την αξία του ατόμου;” Κατ εμέ όχι, και αυτό διότι όλα τα ανωτέρω εδράζονται σε έναν πυλώνα, ο οποίος φθείρεται -αρκετά γρήγορα μάλιστα- και δεν είναι άλλος απο το υλικό σώμα. Το “πρόβλημα” λοιπόν είναι, ότι η πραγματική αξία του ατόμου δεν μπορεί να έχει ως σημείο αναφοράς κάτι “φθαρτό”, συνεπώς ουδεμία σχέση έχει με όλα τα ανωτέρω! Εαν ήταν έτσι άλλωστε, οι Τεκτονικές Στοές θα ήταν γεμάτες αποκλειστικά και μόνο απο ακραίους ορθολογιστές και τεχνοκράτες. Όμως βλέπουμε, ότι ο Τεκτονισμός δεν ζητά, ούτε υπονοεί κάτι τέτοιο! Αντιθέτως, αμβλύνει τις όποιες οικονομικές ή ταξικές ανίσότητες, γνωστοποιώντας ότι ο Τέκτονας, είναι εξ ίσου φίλος και με τον πλούσιο και τον πένητα εάν είναι ενάρετοι… Και αυτό διότι η ατομική αξία, πρέπει να σταθμίζεται με κριτήριο τις ηθικές ιδιότητες.
Αυτό λοιπόν προϋποθέτει ο άνθρωπος -όντας πραγματικά ελεύθερος- να απονεκρωθεί έναντι των προλήψεων του πλήθους, έτσι ώστε να δει τον εαυτό του αναγεννημένο σε μια νέα ζωή, την οποία μπορεί να του προσφέρει η Μύηση. Μέσω αυτής λοιπόν, θα αποτινάξει βαθμηδόν το πέπλο του υλικού matrix και τις προσκολλήσεις ή ταυτίσεις που τον κρατούν δέσμιο! Συν τω χρόνω, θα αντιληφθεί ότι ως Όν είναι κάτι πολύ περισσότερο απο μια βιολογική μηχανή, σε αντίθεση με όσα έχει διδαχθεί απο το υπάρχον κοινωνικοεκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο προτιμά να παράγει μαζικά δούλους της ύλης, παρά Εργάτες Φωτός… Αντί λοιπόν να ψάχνει την επιβεβαίωση, θα στραφεί προς τον ενδότερο εαυτό του, διότι μόνο εκεί θα μπορέσει να βρεί ότι αναζητά! Όμως, πώς μπορεί να αποταυτιστεί από τους ρόλους που η κοινωνία του έχει αναθέσει; Το κλειδί βρίσκεται στην λέξη αυτεπίγνωση, η οποία χωρίζεται σε τρία στάδια: Την φυσική αυτεπίγνωση, την σχεσιακή και την συναισθηματική. Το πρόβλημα βέβαια είναι, ότι στην συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, ο μηχανισμός επεξεργασίας και των τριών, είναι σχεδόν ανύπαρκτος, διότι το άτομο έχει μάθει να λειτουργεί ως ετεροπροσδιοριζόμενο, μη νιώθοντας ποτέ την ανάγκη να προβεί σε ειλικρινή ενδοσκόπιση! Είναι συνεπώς ένας εξ ορισμού οδυνηρός αγώνας, αλλά είτε μας αρέσει είτε όχι, για κάθε σκεπτόμενο άτομο και φυσικά για τους Τέκτονες, αυτή η διεργασία αποτελεί καθήκον! Όσο νωρίτερα λάβει κανείς την απόφαση να απονεκρωθεί απο τις ιδεοληψίες και τα “πρέπει” που υπόσχονται κάλπικα μετάλλια, τόσο πιο κοντά θα έρθει στην πραγματική πνευματική του φύση! Εξάλλου η “πληροφορία” υπάρχει εντός μας…Το θέμα είναι κατά πόσο ο καθένας έχει την πρόθεση να “μηδενίσει” και να ξεκινήσει απο την αρχή…
Γ.Χ.