Εάν υποτεθεί ότι ο μέσος άνθρωπος παρατηρώντας τα τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα στην πορεία του βίου του, αισθάνεται κάποιο μερίδιο ευθύνης για τις πράξεις του και τα αποτελέσματα αυτών, οι Τέκτονες αναπτύσσουν αυτή την ηθική μέσω των διδασκαλιών τους, συστηματικά και μεθοδικά! Όχι μόνο για τους ίδιους, αλλά την κοινωνία εν συνόλω, διότι έχουν βαθιά ριζωμένη μέσα τους την ηθική του καθήκοντος, όπως την δίδαξε ο Σωκράτης. Ότι δηλαδή, τα ηθικά καθήκοντα του ατόμου, δεν περιορίζονται μόνο στο πλαίσιο της υποταγής στην εκάστοτε νομοθεσία, αλλά στην συμμόρφωση του ανθρώπου προς ένα ανώτερο επίπεδο βίου, στο οποίο θα κυριαρχούν η συνειδητοποίηση των ενεργειών, η ελεύθερη βούληση και η προσωπική αυτονομία.
Είναι ιδίωμα των Τεκτόνων να αναζητούν αόκνως τρόπους, έτσι ώστε να χτίζουν μεθοδικά και σε γερές βάσεις τον ναό της αρετής, που δεν είναι άλλος από τον ενδότερο εαυτό τους. Και αργότερα, εφόσον το επιτύχουν αυτό, να τείνουν μια χείρα βοηθείας στα υπόλοιπα μέλη του κοινωνικού συνόλου. Διότι στις μέρες μας, αυτό που λείπει από τον μέσο άνθρωπο έτσι ώστε να αντιληφθεί τα καθήκοντα του, δεν είναι ούτε η -δυστυχώς- ανεπαρκής εκπαίδευση, ούτε η σκέψη…αλλά η αναλυτική σκέψη, ο “εθισμός” σε ενάρετες πράξεις και η ενσυναίσθηση!
Μετά λύπης μας καθημερινά διαπιστώνουμε, πως ο άνθρωπος, εκτός από τα προφανή τα οποία αντιλαμβάνεται στον υλικό κόσμο μέσω των αισθήσεων του, παραλείπει, δεν μπορεί, ή ακόμη και αγνοεί το πώς θα μπορούσε να ενεργοποιήσει στον εαυτό του μια διαδικασία, έτσι ώστε να εκπληρώσει τον σκοπό της πνευματικής του υπόστασης και να δημιουργήσει έναν καλύτερο κόσμο για τις επόμενες γενεές.. Με αυτόν τον τρόπο μένει στο σκοτάδι, διότι δεν βιώνει ούτε στο ελάχιστο την πληρότητα της ύπαρξής του και ως “ανθρώπινη ψηφίδα”, μαζί με άλλες έχει δημιουργήσει μια κοινωνία, όπου τα μέλη αυτής λειτουργούν μόνο ως βιολογικές μηχανές! Ο Τεκτονισμός όμως “εναντιώνεται” σε αυτό τον μονοδιάστατο τρόπο σκέψης, διότι υπεράνω των φροντίδων της υλικής ζωής, υπάρχει το ευρύ πεδίο του στοχασμού και της δράσης! Οφείλουμε δε να τονίσουμε, πως χρειάζεται μεγάλη προσοχή για να επιτευχθεί η ισορροπία ανάμεσα σε αυτές τις δυο έννοιες, διότι η υπερβολικά αναλυτική σκέψη μπορεί να καταστρέψει τη δύναμη μιας πράξης. Μια σκέψη μπορεί να τελειοποιηθεί ΜΌΝΟ μέσα από την πράξη! Ο Τεκτονισμός λοιπόν ως σχολείο ηθικής εκπαίδευσης και μυητικό σύστημα, δίνει όλα εκείνα τα απαραίτητα εργαλεία που μπορούν να γεφυρώσουν την απόσταση αυτή μεταξύ των δύο, διαπλάθοντας κατά τέτοιον τρόπο τον χαρακτήρα του ατόμου, ώστε να μην είναι απλώς σκεπτόμενο, αλλά ενεργό και χρήσιμο μέλος της κοινωνίας μέσω των αγαθοεργιών που τελεί, αλλά και του αποτυπώματος που αφήνει καθημερινά, εντός του κοινωνικού συνόλου.
Συνεπώς, η στάση ζωής των Τεκτόνων, πιθανόν να εμπνέει αφανώς πολύ περισσότερο από τις διδαχές των εκάστοτε δοξασιών, τις οποίες ωστόσο σέβεται και ερευνά.. Η σημερινή κοινωνία αναζητά ανθρώπους “σμιλευμένους” κατά τέτοιον τρόπο, έτσι ώστε εν τοις πράγμασι να υπηρετούν τις πανανθρώπινες αξίες, δίχως να διχάζουν ή να διεκδικούν τον ρόλο του σωτήρα… Αυτές οι πρακτικές είναι ξένες για τους Τέκτονες! Αντιθέτως! Κάθε πράξη που -εν κρυπτώ- προάγει τον ανθρωπισμό, αποτελεί καθήκον για εκείνους, δίχως να αναμένουν αναγνώριση ή ανταμοιβή.
Γ.Χ.